Koło Przewodników im Antoniego Mizi
przy Oddziale Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego
w Bytomiu
ul. Kościelna 2, 41- 902 Bytom tel. (032) 797 46 07
przewodnicy.pttkbytom@interia.pl

Aktualności O Kole Galeria Przewodnicy w obiektywie Relacje z wyjazdów Program spotkań Polecane strony Biuletyn Bytomik


Skład Zarządu Koła Przewodników Turystycznych
im. Antoniego Mizi w Bytomiu
Prezes
Wiceprezes
Wiceprezes
Sekretarz
Skarbnik
Członek Zarządu
Członek Zarządu
Członek Zarządu
Członek Zarządu
- Mikucki
- Janota
- Gnacik
- Tworek
- Płachetka
- Frycz
- Gańczarczyk
- Kapuściński
- Wilk
Krzysztof
Małgorzata
Eugeniusz
Teresa
Marian
Danuta
Janusz
Dariusz
Henryk

Krótka historia Koła

     W dniu 5 października 1951 r. Zarząd Oddziału PTTK w Bytomiu podjął uchwałę o powołaniu Sekcji Przewodników. Pierwsze spotkanie sekcji odbyło się dopiero po roku 18 listopada 1952r. Jego pierwszymi uczestnikami byli: Henryk Bącol, Danuta Bethge, Jan Czwaczka, Stanisław Duk, Kazimiera Gerlińska, Henryk Gerliński, Herbert Grabowy, Benedykt Gwóźdź, Joklewicz, Maria Konopka, Zygmunt Kleszczyński, Władysław Krupiński, Stefan Lachowicz, Anna Miśków, Zygmunt Pałasz, Krystyna Pągowska, Zbigniew Pągowski, Eryk Porąbka, Władysława Topolnicka, Jerzy Topolnicki, Maria Trzcińska, Wacław Witalis, Henryk Zdasień. W wyniku wyborów pierwszym przewodniczącym został Zygmunt Kleszczyński. Do końca 1953 r. przeprowadzono dwa kursy przewodnickie.
     Od Walnego Zebrania w końcu 1953 r. obowiązuje nazwa Koło Przewodników. W dalszych latach przewodniczącymi Koła byli Henryk Gerliński, Józef Matusiak, Danuta Bethge, Antoni Mizia, ponownie Danuta Bethge, Maria Ambrosius, ponownie Antoni Mizia, Marta Jojko. Trzecia pięciolatka Koła: zapoczątkowała długoletnie prezesowanie Antoniego Mizi (13 II 1964 r. - 16 IV 1983 r.).
     Koło było jednym z prężniej działających kół przewodnickich w Polsce. Na spotkania zapraszani byli goście m.in.: Henryk Furmianik, Władysław Hasior, Władysław Midowicz, Kazimierz Popiołek, Tadeusz Semik, Tadeusz Staich, Włodzimierz Wnuk i wielu innych. Organizowane były szkolenia. Na początku 1977 r. Koło liczyło 80 przewodników, w tym dziesięciu zasłużonych: Henryk Gerliński, Kazimiera Gerlińska, Paweł Kroworz, Ignacy Lachowicz, Stefan Lachowicz, Antoni Mizia, Stefan Poloczek, Czesław Sieg, Wiktor Skorupa, Kazimierz Tymowicz.
     W 1977 r. Kołu nadano Złotą Honorową Odznakę PTTK jako pierwszemu w województwie katowickim. Lata osiemdziesiąte zapoczątkowały ogromne zmiany w życiu politycznym i społecznym w kraju. Także bytomska turystyka i bytomskie Koło odczuło powiew nowej sytuacji. Zanotowano niepokojący spadek zleceń na prowadzenie wycieczek.
     Podczas zebrania sprawozdawczo - wyborczego z dnia 16 kwietnia 1983 r. nastąpiła zmiana warty. Po długoletnim prezesie Antonim Miza powołano na tą funkcję Henryka Wilka, przewodnika beskidzkiego, terenowego, miejskiego po GOP-ie. Kolejne lata były najtrudniejsze w historii Koła, co było związane również z trudnościami lokalowymi Oddziału PTTK w Bytomiu. Po kilku latach tułaczki uzyskano pomieszczenie przy ul. Żołnierza Polskiego. Nastąpiło ożywienie kontaktów z innymi kołami poprzez udział w ich uroczystościach (koła w Katowicach, Chorzowie, Tarnowskich Górach, Cieszynie, Będzinie).
     W dniu 16 listopada 2003 r. na wniosek Nadzwyczajnego Walnego Zebrania Kola Przewodników Zarząd Oddziału PTTK w Bytomiu nadał Kołu Przewodników Turystycznych w Bytomiu imię zmarłego Antoniego Mizi.
     W latach 2003 - 2006 po 20-letniej przerwie bez organizacji kursów przewodnickich, Koło zorganizowało trzy szkolenia na przewodnika beskidzkiego, na bazie których uprawnienia państwowe otrzymało 58 osób. W ten sposób Koło bytomskich przewodników pozyskało nowych członków.
     W dniu 2 marca 2006 r. odbyło się już XXXII spotkanie sprawozdawczo wyborcze Koła podczas którego wybrano nowego prezesa. Dotychczasowy długoletni (22 lata, 9 miesięcy i 18 dni) prezes Koła Henryk Wilk przekazał insygnia władzy nowemu prezesowi. Obecnym prezesem jest Krzysztof Mikucki, kierownik szkoleń w latach 2003 - 2006, kierownik obecnie trwającego szkolenia na przewodnika terenowego po województwie śląskim, przewodnik tatrzański, beskidzki, terenowy i miejski, instruktor przewodnictwa. Obecnie trwające szkolenie przewodnickie i planowanie dalszych, w tych trudnych dla zorganizowanego przewodnictwa czasach daje podstawy do odrodzenia się Koła.

Krzysztof Mikucki

Statystyka Koła Przewodników

Aktualnie Koło Przewodników (stan na dzień 30 września 2011 r.) liczy 93 członków: 41 kobiet i 52 mężczyzn.

Podział wg. uprawnień przedstawia się następująco:
- uprawnienia przewodnika tatrzańskiego posiada: 1 osoba
- uprawnienia przewodnika beskidzkiego posiada: 77 osoby
     - w tym z I klasą przewodnicką 4 osoby
     - w tym z II klasą przewodnicką 6 osób
     - w tym z III klasą przewodnicką 67 osób
- uprawnienia przewodnika sudeckiego posiada: 3 osoba
- uprawnienia przewodnika terenowego posiada: 35 osób
     - w tym upraw. po woj. świętokrzyskim: 2 osoby
- uprawnienia przewodnika miejskiego posiada: 25 osób

Suma uprawnień: 141

Uprawnienia Instruktora Przewodnictwa PTTK posiada: 9 osób

Patron Koła Przewodników PTTK w Bytomiu
Antoni Mizia.

     Geolog, przewodnik beskidzki, działacz turystyczny, wieloletni prezes Koła Przewodników w Bytomiu - urodził się w Suchej Beskidzkiej 1 czerwca 1931 r. Liczny ród Miziów wywodził się z Jeleśni, skąd przodek Antoniego wywędrował do Suchej. Jego ojciec, Jan Mizia, był kolejarzem. Po wkroczeniu Niemców do miasta w roku 1939, rodzinę usunięto z własnego domu i przeniesiono do gorszych warunków (kolejarzy nie wysiedlano). Z okresu tuż powojennego zachował się dokument Komisji Weryfikacyjnej do Spraw AK potwierdzający, że Jan Mizia, ps. "Leo", został plutonowym rezerwy piechoty ze starszeństwa. Po ukończeniu szkoły powszechnej Antoni spędził rok w szkole handlowej w Suchej, a od roku 1947 był słuchaczem Technikum Górniczego w Zabrzu i zamieszkał na stancji w Gliwicach. Choć opuścił ukochane Beskidy i właściwie już do końca życia zawodowo oraz rodzinnie związał się ze Śląskiem, w góry zawsze wracał. Od 19 kwietnia 1949 r. był członkiem katowickiego oddziału Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego (legitymacja nr 3186/2297), a w PTTK od listopada 1951 r. W latach 1951-1956 studiował geologię na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, uprawiał turystykę letnią i zimową, z grupą przyjaciół założył "bandę Tupcia", w której miał pseudonim "Nitka" ze względu na ówczesną posturę. Z "bandą Tupcia" utrzymywał kontakty do końca życia; często spotykali się w rodzinnym domu Antka w Suchej Beskidzkiej.

     W roku 1959 ożenił się z Marią Hupert z Suchej. Zamieszkali w Bytomiu, gdzie Antoni podjął pracę w Przedsiębiorstwie Budowy Szybów. Szybko nawiązał współpracę z bytomskim oddziałem PTTK oraz Kołem Przewodników istniejącym od 1952 r. Szkolenie przewodnickie rozpoczął jeszcze na kursie przewodników beskidzkich i tatrzańskich w Krakowie w latach 1952-1953, uprawnienia beskidzkie potwierdziła legitymacja z 21 grudnia 1961 r. Posiadał także uprawnienia przodownika turystyki górskiej na Tatry Polskie (1959 r.), Tatry Słowackie (1960 r.), Beskidy Zachodnie (1959 r.) i Beskidy Wschodnie (1960 r.). 13 lutego 1964 r. został wybrany na prezesa Koła Przewodników w Bytomiu i pełnił tę funkcję nieprzerwanie do 16 kwietnia 1983 r., kiedy to ustąpił ze stanowiska. Jego decyzja spotkała się z niekłamanym żalem braci przewodnickiej; uchwałą Walnego Zebrania został wybrany Honorowym Bacą Koła.
     W latach siedemdziesiątych XX w. kariera Antka nabrała rozpędu. W roku 1970 za uratowanie przed zalaniem kopalni soli w Kłodawie został odznaczony Odznaką Honorową "Za Zasługi w Rozwoju Województwa Poznańskiego". Ratował też kopalnię soli w Wieliczce, budował szyby kopalniane w byłej Jugosławii. W roku 1974 obronił pracę doktorską na Politechnice Śląskiej w Gliwicach z problematyki mrożenia górotworu.
     Czasy prezesowania Antoniego w bytomskim kole przewodników to okres jego świetności, wypełniony intensywnym szkoleniem starej i nowej kadry, pełen wycieczek, rajdów i obozów. Antoni angażował się bez reszty w pracę przewodnicką, egzekwował konsekwentnie wyznaczone zadania; nie było "zmiłuj się". Trzeba pamiętać, że równie intensywnie angażował się w pracę zawodową. Pracował jako ekspert przy prostowaniu budynków w Raciborzu i w Pszczynie; kiedy przy budowie superjednostki w Katowicach wystąpiły problemy z ciekami wodnymi, objął nadzór nad budową specjalnego zbiornika na prośbę gen. J. Ziętka, ówczesnego wicewojewody. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX w. przebywał na budowach kopalń w Polsce (Bogdanka koło Lublina, Kaczyce), w Indiach i we Francji. W PBSz-u został kierownikiem działu racjonalizacji oraz postępu technicznego i pełnił tę funkcję aż do emerytury. Ostatnie dwa lata przed emeryturą spędził na kontrakcie przy budowie szybów w Kosowie. W latach dziewięćdziesiątych założył własną firmę zajmującą się wykonywaniem specjalistycznych usług dla kopalń.
     Na emeryturze nie pozostawał bezczynny. Dalej uprawiał turystykę letnią, jak i zimową. Sześćdziesiąte piąte urodziny świętował wraz z bracią przewodnicką na Diablaku, na szczycie ukochanej Babiej Góry; zdobył ją ponad sto razy. Wyremontował dom rodzinny w Suchej Beskidzkiej, gdzie często gościł przyjaciół przewodników.
     Kiedy żegnał się z żoną przed wyjazdem na pielgrzymkę do Włoch, na Sardynię i Korsykę, powiedział, że to już ostatnia taka wyprawa. Odszedł niespodzianie 2 lipca 2003 r. w San Giovanni di Sinis na Sardynii. Żegnaj Antoni, niech Ci szumią smreki i jawor z Twojej ulubionej piosenki.
     Antoni Mizia posiadał liczne odznaczenia państwowe, resortowe, turystyczne: Srebrny i Złoty Krzyż Zasługi, Order Sztandaru Pracy II klasy, odznakę "Zasłużony Działacz SITG", Złotą Odznakę "Zasłużony w Rozwoju Województwa Katowickiego", Katowicką Odznakę Honorową PTTK, Złotą Honorową Odznakę PTTK, Złotą Odznakę "Zasłużony Działacz Turystyki", Honorową Jubileuszową GOT ustanowioną z okazji 50-lecia GOT oraz wiele dyplomów i wyróżnień, m. in. Dyplom Zarządu Głównego PTTK. Od roku 1982 był członkiem Komisji Przewodników Turystycznych Zarządu Głównego PTTK w Warszawie. Miał uprawnienia wykładowcy-instruktora z zakresu etnografii, kultury Beskidów polskich, geografii, terenoznawstwa, topografii i zagospodarowania turystycznego, budownictwa i architektury beskidzkiej, historii turystyki górskiej, metodyki i obsługi wycieczek, organizacji przewodnictwa, pierwszej pomocy i ratownictwa górskiego.

Barbara Drobny